5 - توحيد : از امام باقر از جدش عليه السلام روايت شده كه حضرت امير - المؤمنين عليه السلام در سخنرانى كه نه روز بعد از مرگ پيامبر هنگامى كه قرآن را جمع‌آورى مىكرد فرمود : ستايش سزاوار آن خدائيست ناتوان كرده خيالها را بر سند مگر به هستى او ، مانع شده است خردها را كه خيال كنند ذاتش را در جلوگيرى از تشبيه نمودن و شكل بلكه او است خدائى كه ذاتش تفاوت نكرده ؛ او در كمالش بعدد تجزيه نشده ، جدائى دارد با همه چيز نه باختلاف مكانها ، بلندتر است از آنها نه بطريق آميختگى ، آنها را ميداند ولى نه بابزار ، آشكار نميباشد مگر بوسيله آنها بين خداوند و دانسته‌هايش دانشى جز خودش نيست . اگر گفته شود ( هست ) پس بنا بر تأويل از ليت وجود است ، اگر گفته شود ( ثابت است ) بنا بتأويل نفى عدم است ، پس منزه است او بالاتر است از گفتن كسى كه غير او را پرستش كند و خدائى جز او بگيرد ، بالاتر و بزرگتر از اينهاست ستايش ميكنم او را به همان ستايشى كه براى آفريدگانش برگزيده و آن ستايش را بر خود واجب نموده . و گواهى مىدهم كه خدائى جز خداى يكتا شريكى براى او نيست و گواهى مىدهم كه محمّد بنده و فرستاده‌ى اوست دو شهادتى كه گفتن را بالا مىبرند و كردار را چند برابر مىكنند سبك مىشود ميزانى كه آن برداشته شود و سنگين مىشود ميزانى كه اين دو در آن نهاده شود و به اين دو رسيدن بهشت است و نجات از آتش ، گذشتن از صراط ، بواسطه‌ى دو شهادت وارد بهشت مىشوند ، به نماز برحمت خدا ميرسند ، پس زياد كنيد درود فرستادن بر پيامبرتان و خاندانش را كه همانا خدا و فرشتگان درود ميفرستند بر پيامبر اى كسانى كه ايمان آورديد درود بر او بفرستيد و سلام . اى مردم بدانيد كه شرافتى بهتر از اسلام نيست ، احترامى عزيزتر از پرهيزكارى نيست ، پابندى نگهدارنده‌تر از پارسائى نيست ، پارتيى نجات دهنده‌تر